2010/45

Curzio Malaparte: Fausto Coppi & Gino Bartali (86p.)

Few people know that the house (yes, we can simply say ‘the house’) in Jean-Luc Godard’s movie Le Mépris belonged to the great Italian writer Curzio Malaparte (who contributed to the 20th century canon twice: Kaputt and The Skin); even fewer people know that Curzio Malaparte rode bicycles, and the bit of surfing I did this morning indicates that the below picture is the only of its kind on the Internet – Malaparte on his road bike. (Just before he died, Malaparte had even conceived to cross America on a bicycle.)

It’s in little gems like Curzio Malaparte’s Fausto Coppi & Gino Bartali that lies the true value of never forsaking the European language I was raised in (Dutch), regardless of a propensity for English, as I don’t even need to look it up to know for sure there is no English translation of this little book, which deals with what is in essence a European occupation, cycling, cycling in Italy, the rivalry between Coppi and Bartali, a rift belittling the Great African.

Fausto Coppi & Gino Bartali centers around the small essay Malaparte wrote for the May-June 1949 edition of the magazine Sport Digest, in which he elaborates on the Coppi-Bartali rivalry in the unique style that is Malaparte’s. The picture on the front cover shows Coppi and Bartali climbing the Galibier in the 1952 Tour de France, and is one of the most famous cycling pictures ever (made by Walfrido Chiarini). According to the Coppiani, Coppi passed the bottle to Bartali; according to the Bartaliani, Bartali passed the bottle to Coppi.

Dedicated to my good friend Tbd.

The first few sentences:

In Italië behoort de fiets net zo bij het openbaar kunstbezit als de Mona Lisa van Leonardo da Vinci, de koepel van de Sint-Pieter of de Goddelijke Komedie van Dante. Het is verbazend dat hij niet is uitgevonden door Botticelli, Michelangelo of Rafaël. Als u zich in Italië laat ontvallen dat de fiets niet is uitgevonden door een Italiaan, zult u allle gezichten om u heen zien betrekken, een masker van droefheid eroverheen zien glijden. Ach, als u dat zegt in Italië, als u in een café, op straat, hardop zegt dat de fiets niet zoals het paard, de hond, de adelaar, de bloemen, de bomen, de wolken is uitgevonden door een Italiaan (want het zijn de Italianen die het paard, de hond, de adelaar, de bloemen, de bomen, de wolken hebben uitgevonden), zal een lange rilling over de rug van het schiereiland lopen, van de Alpen tot aan de Etna.